Witte waas

Een vluchtige blik naar links. Er komt niemand aan, gelukkig. Veilig.
Een vluchtige blik naar rechts. Oog in oog met een kat. Maar die kat doet gelukkig niets.
Dat is waar ik begon. Op een veilig afstandje van huis, achter een boom. Vouwen.

Voor mij is dit ritueel bijna maandelijks geworden. Op een afstand van huis gaan staan- op een plek waar ik veilig ben en er geen mogelijkheid is dat mijn vader of moeder heel per ongeluk langs komt lopen- om mijn pas gekochte kleding zo strak mogelijk op te vouwen zodat het lijkt dat ik met minder thuis kom.

Als ik ga winkelen, doe ik dit het liefst alleen. Of met een man. Helemaal de (meestal korte) tijd voor mezelf nemen. Geen gezeur van een vriendin die zo'n beetje iedere H&M in Utrecht wil bekijken. Stomme trut, je hebt er toch allemaal dezelfde kleding. Snap dat dan. Doelgerichtheid heet dat. Het ontbreekt hoor, bij velen. Bij mij niet. Tijdens het winkelen krijg ik een soort witte waas voor mijn ogen. Ik pak alles maar uit rekken. Ik kijk naar wat ik mooi vind, niet naar de prijzen. Bij de kassa moet ik altijd even slikken. Ik troost mezelf in de trein met de gedachte dat ik er hard voor heb gewerkt. Dat ik het heb verdiend.

Met bibberende handjes pak ik de prijskaartjes vast. 250 euro. Tweehondervijftig. Twee-honderd-vijftig. Ik laat het even rustig op me inwerken. Ik denk na over hoe gigantisch dat bedrag eigenlijk is. Een kwart voor 1000 euro. Een kwart. Één vierde. De grijze man tegenover me kijkt vol medelijden. Ik zie hem denken: Daar heb je weer zo'n triest kind dat teveel geld heeft uitgegeven. Ik wil hem aankijken en tegen hem schreeuwen: 'JA LUL, DAT ZIE JE GOED' maar ik doe het niet. Ik realiseer me dat er iets goed mis met me is. Die witte waas voor mijn ogen is een bomaanslag op mijn portemonnee.

Bij thuiskomst houd ik mijn tas strak naast me. Met mijn nog strakker opgevouwen kleding. Zodat mijn tas leeg lijkt. Vrouwentactiek noem ik het maar. Wederom beschamend. Dan komt het onvermijdelijke gesprek.

'En Iris, heb je nog iets gekocht?'
'Eeehh, nee'
'Je bent de hele dag in Utrecht en Amsterdam geweest en je hebt niks gekocht?'
'Nee...'
'Dat is knap!'

Ik kan het niet laten om bij thuiskomst al mijn kleding uit te stallen en aan te trekken. En ja hoor. Dan komt mijn moeder binnen. 'ZIE JE WEL, JE HEBT TOCH IETS GEKOCHT! HOEVEEL HEB JE ERVOOR BETAALD?' Slik. Rood. Hap. Kom op Iris, lieg. Doe wat je goed kunt. 'Ik weet het niet precies, het was in de.. in de...' 'Ik geloof echt niet dat het uit de uitverkoop is hoor' Fuck. Fuck. Fuck. Nieuw smoesje? Krakende hersens. Ik kan het niet meer.

Nu zit ik hier. Met mijn veel te dure vest aan, waarvan ik eigenlijk zeker weet dat niemand hem mooi vindt, behalve ikzelf. Maar wat was ik blij. Al was het maar voor 5 minuten. Ik weet dat ik iets aan die waas moet doen. Misschien moet ik eens langs de opticien gaan. Maar dan wel NA de nieuwe collectie van Karen Millen.