De journalist, die irritante kutpersoon die mensen lastigvalt omdat hij antwoorden wil op vragen. Die persoon die altijd op de hoogte moet zijn van het nieuws. Basale kennis beschikt van verscheiden onderwerpen. Die niet alleen ik word zonder dt schrijft, maar ook iets afweet van economie. En milieu. En politiek. En cultuur. En zo'n persoon, moet ik dus worden. Maar bestaat het nog?
Opvallend is dat elke journalist in spé lui is. Niet gewoon lui, maar aardslui. Het leven van een journalist lijkt heel hectisch maar is eigenlijk gewoon relaxt. Dat hectische komt door 1 ding, uitstellen. Uitstellen is een verschrikkelijk iets. Het is een soort van vervelende partner-zo een die de was laat slingeren, waaraan je je levenlang vast zit. Uitstellen is ook mijn partner. Terwijl ik één ding weet. Uitstellen en journalist zijn gaan niet samen.
De journalist is altijd de pispaal. Als 'ie iets goeds doet is dat oké, maakt hij een fout dan is het een regelrecht drama. Je komt moeilijk aan een baan. En heb je die, dan is het nog niet eens zeker of je je staande houdt in de wereld van concurrentie en kritiek. Het is een wereld van komen en gaan.
Kranten zijn namelijk niet meer van papier, kranten zijn pixels geworden. Evenals nieuws. Je haalt je nieuws niet meer uit de krant, je haalt je nieuws van Twitter, waar je als eerste de berichten binnenhaalt. Bestaat het beroep journalistiek nog?
Journalistiek bestaat niet lang. Maar hoelang bestaat het NOG? Wordt de journalist iemand die geen research meer doet en alles klakkeloos overneemt van het ANP? Geen irritante microfoon die achter je aanrent, maar een zoutzak die voor een scherm toekijkt wat er allemaal gebeurt? Of is iedereen die achter zijn of haar computer een blogje tikt op hyves een journalist? Ik weet het niet meer.
Verandering is gezond. Mensen veranderen dan ook. Ze kijken met een kritische blik naar artikelen en denken hier ook over na. Dat is natuurlijk prachtig. Sommige veranderingen daarentegen zijn minder. Alles is crossmediaal.
Hoe je nu gewoon 'dat sukkeltje bent dat welleens stukjes schrijft' was je vroeger de held van de samenleving. Je bracht het nieuws aan het volk, je was een soort koning die door iedereen werd geliefd. Je leverde kwaliteit er werd daarvoor beloond met respect. Waar is toch dat respect gebleven? We kunnen alleen maar klagen. Via een computerscherm. Niemand heeft een naam, maar iedereen heeft een mening.
Ik mis die oude tijd, terwijl ik hem niet eens gekend heb.
Geschreven door Iris, een zielige journalistiek student.
Herkenbaar!
BeantwoordenVerwijderen