Nova Zembla, het heuvellandschap

Lieve, mooie, rondborstige Doutzen,

Je hebt het allemaal. Je bent de mooiste vrouw van Nederland. Gewoon een klassieke schoonheid. Een leuke man met een goed salaris en zelfs een kindje. Een lichaam to die for. Honderden setjes lingerie van Victoria's secret. Volle lippen en helderblauwe ogen. Als ik Doutzen zie, wil ik met haar trouwen. Ik zou zelfs een kind met haar adopteren. Een klein negertje uit Kenia. Al had ze niks te vertellen, zolang ik naar haar kan kijken is het goed. Want zo'n mooi stukje Friesland kun je in de hele provincie niet vinden. Oh ja, ik houd van Doutzen, net zoals bijna heel Nederland doet. Sinds kort deed ze alleen iets twijfelachtigs. Nova Zembla.

Bij de eerste scene van de film hoor je een klak. Niet in de film, maar in de zaal. Een klak van alle (mannelijke) kinnen die op hun borst vallen. De eerste keer dat Doutzen op het doek verschijnt kijkt waarschijnlijk niemand naar haar stralend blauwe ogen. Misschien een verdwaalde homo of wat zenuwachtige tienermeisjes. Menig man moet met zijn handjes naar beneden gaan om die bobbel in hun broek te verbergen bij het zien van die heuse bergjes in dat strakke korset. Alle vrouwen kijken neerbuigend weg van het scherm of werpen een vuile blik op vriendjelief in de bioscoopstoel naast hen. Waarop de oogjes zich weer voorzichtig op de bovenkant van het scherm zullen richten.

Ik heb me verbaasd over de manier waarop haar borsten in dat te strakke korset zitten. Ik kreeg een soort waanbeelden van Doutzen, voorovergebogen, drie mensen er om heen met een taperol die haar pronte voorgevel zo strak vast plakken dat ze geen adem meer krijgt. Dat wanneer ze rechtop staat haar borsten het perfecte heuvellandschap vormen dat iedere man zou willen beklimmen.

Doutzen is zo'n vrouw die je eigenlijk niet sexy vindt. Ze is gewoon mooi, je kunt er niet omheen. Ze heeft geen stapels l'oreal nodig om knap te zijn. Ze heeft een hoge dosis class, die gedeeltelijk lijkt te verdwijnen in Nova Zembla. Doutzen is de mooie pop met de prins. Natuurlijk. Ze is de pracht met de hemelse boezem en het perfect gekrulde haar. Iedereen wil haar zien, maar niet in een film.

Nederland had hoge verwachtingen van Nederlands eerste 3D film. Heel erg hoog. Volgens onze zeikerige bevolking heeft Doutzen het niet zo heel goed gedaan. In de film heeft ze weinig tekst, wat opzich niet erg is. In iedere film zit een bijrolletje. Het enige probleem is dat Doutzen Doutzen is. Iedereen kent haar. En een model dat wil acteren, het blijft moeilijk. 'Vet stoere' kinderen met een smoel die virtueel zo groot is als de inkijk van Doutzen en Kim Holland bij elkaar noemen haar 'een waardeloze actrice' en ze werkt zelfs 'op de lachenspieren'. Dat ze maar beter gewoon een nietszeggend model blijft en lacht voor het vogeltje.

Ik vind het te gek wat ze gedaan heeft. Ze laat haar stem horen en is eindelijk meer dan een statige pop met een mooi gezicht. Zij zit toch mooi in de eerste 3D film van Nederland waar we over 50 jaar nog over praten. 'Weetje je nog, die borsten van Doutzen Kroes in 3D? En haar kromme vingertjes die naar ons wilden grijpen?' Ze is een voorbeeld voor modellen, en het mooiste is nog wel dat haar acteerwerk niet slecht was. Jammer dat er starre mensen bestaan met vooroordelen die hun denkbeeld 'modellen kunnen niks' niet willen veranderen.

Doutzen, trek je er niks van aan. De volgende keer hoop ik op een rol als zwerver voor je. Een film waarin je een hooggesloten vuilniszak draagt, modder op je gezicht hebt en bloed in je perfect geblondeerde l'oreal-préférence-haar. Een film waarin niemand naar je uiterlijk kijkt en jouw borsten niet één keer in beeld komen, al is het zo'n fijn uitzicht. Want ik geloof in jou. En in je borsten.

Support trade, not aid

Een eigen winkel in het hart van Amsterdam, een goedlopende tassenlijn en een finaleplaats op de Green Fashion Awards. Paulien Wesselink (26) heeft het allemaal, maar droomt nog steeds. ‘Het liefst zet ik mijn eigen fairtrade beweging op om mensen bewust te maken van groen leven’.

Waarom ben je begonnen met ‘O My Bag’?

‘New York zorgde ervoor dat ik mijn droom achterna ging. Ik studeerde daar Business Management en wilde graag iets doen voor mezelf; eigen ondernemer zijn. Mijn tweede studie, internationale betrekkingen, sloot aan bij wat ik wilde en ik kwam al snel bij een combinatie tussen leren en werken. Ik wilde een product aanbieden waarmee ik iets kon doen om armoede te bestrijden. Ondernemen en werken voor het goede doel, dat is voor mij de ultieme combinatie.’

Is ‘O My Bag’ een winstgevend bedrijf?

‘Het grote verschil tussen mijn producent en andere producenten is dat mijn producent –in India- niet gericht is op winst. Andere producenten knijpen hun werknemers uit zodat er veel winst over blijft. Samenwerken met een fairtrade organisatie houdt dat tegen. Het draait allemaal om eerlijke handel. Eigenlijk is ‘O My Bag’ één groot goed doel!’

De goedkoopste tas is 180 euro. Voor welke doelgroep zijn de tassen bestemd?

‘Het ligt aan de keuzes die mensen maken. Het is heel belangrijk om als klant te realiseren dat het kopen van een tasje bij de Hema heel anders is dan het kopen van een tas van een fairtrade organisatie. Naast de grotere leren tassen heb ik speciaal voor studenten ook canvastasjes bedacht. De prijs hiervan is 17 euro, wat goed te betalen is. Verder is het gewoon a state of mind; het ligt er aan of je het geld ervoor over hebt.’

Je mag met je tassen naar de Amsterdam Fashion Week. Welke tassen neem je mee?

‘Er mogen drie modellen mee naar de Amsterdam Fashion Week. Ik neem de ‘Sleazy Jane’ mee, de Dirty Harry en de Franky Fierce. De reden daarvoor is simpel: ik heb nog maar een hele kleine collectie. Ik heb 1250 euro gewonnen om alles te regelen voor de Fashion Week, dat gaat dus niet naar de tassen, maar naar de productie. De modellen en businessplan voor de show moet ik zelf betalen, daar gaat het meeste geld in zitten.’

Nu je finalist bent voor de Green Fashion Awards krijg je ontzettend veel media-aandacht. Hoe ga je daarmee om?

‘Ik vind het te gek dat het merk zoveel aandacht en waardering krijgen. Naamsbekendheid is toch iets waar je op hoopt, het zou heel jammer zijn als niemand naar je merk omkijkt of erover schrijft. Als iemand iets moois schrijft over de tassen waar jij je ziel en zaligheid in stopt, geeft dat echt een kick. Verder is het niet alleen naamsbekendheid voor mezelf, ook voor fairtrade producten.’

In welk blad zou jij je tassen het liefst terug willen zien?

‘Internationaal gezien zou Vanity Fair heel leuk zijn, dat blad maakt inhoudelijk sterke stukken en mooie portreterende interviews. Er komt ook een Nederlandse Vogue, dat is hét ultieme modeblad. Dat zou echt een stempel van goedkeuring zijn.’

Als je zelf gaat winkelen, let je dan op ‘het groene label’?

‘Nu ik zelf in de ‘groene branche’ zit, let ik er misschien wel te veel op. Ik maak nu andere keuzes en ik weet hoeveel moeite er achter een kledingstuk zit. Als een jurkje tien euro kost sta ik stil bij de marge die naar de winkel gaat. Daar houdt de producent –vaak in het buitenland- niks aan over. Nederlanders zijn naïef, we denken dat alles wat we kopen uit een fabriek komt. Dat klopt niet, het is vaak met de hand gemaakt in lagelonenlanden. Ik heb nu veel meer respect voor producten.’

Wat is het ultieme doel van O My Bag?

‘Ik zou heel graag een ‘fairtrade movement’ op willen zetten en mensen laten zien hoe een product wordt gemaakt. Voor ‘O My Bag’ zou ik ook een producent in Afrika willen, niet alleen in India. Als er in meerdere landen wordt geproduceerd, krijgen de tassen ook een ander uiterlijk. Ik wil in ieder geval op een moderne manier blijven ontwerpen met een lokaal cultureel tintje.’

Het bergvirus

Stel je voor, je wint 182 miljard bij de postcodeloterij. Wat doe je met zoveel geld?  Veertien duizend Ferrari Spyders kopen? 65 duizend hartvormige handtasjes gevuld met ruim 4000 diamanten? Thijs Zonneveld -voormalig profwielrenner- is niet zo materialistisch. Hij kwam met het plan om een berg in Nederland te bouwen. Niet zomaar een hoopje zand met een fietspand eroverheen, nee, een berg die –volgens gemaakte begrotingen- 182 miljard moet gaan kosten. De berekening die is gemaakt gaat uit van 73 miljoen kuub zand om in totaal 20 kilometer doorsnede en twee kilometer hoogte te bereiken. Op de berg kun je extreme sporten beoefenen, wonen, met de lift naar de metro, energie opwekken… je kunt het zo gek niet bedenken; het moet allemaal kunnen op de eerste Hollandse berg.

Het klinkt als een slechte grap of een kinderdroom. Die droom begint steeds meer vorm van realiteit aan te nemen. Honderden professionals, onder andere hoog opgeleide architecten, zijn serieus aan het nadenken over de berg. De berg kan ontzettend veel opleveren. Er zijn plannen voor het bouwen van windmolens, voedselplantages en waterkrachtcentrales.

Het enige probleempje van dit ‘prachtige’ plan is de begroting van 182 miljard die opgehoest moet worden door ons, sponsoren, gemeenten, banken, universiteiten, bedrijven en ga zo maar door. Voor vijftig euro kun je al een stukje berg kopen. Als het plan uitgevoerd wordt zal het stukje berg in een aandeel met 25% bonus veranderen.

Wat te doen met 182 miljard? Ideetje. Naar schatting zijn er in Nederland aan het eind van 2012 1,1 miljoen mensen die onder de armoedegrens van 1000 euro per maand inkomen moeten leven. Als we iedereen uit de schulden willen helpen kost dat ons 13 miljard op jaarbasis. Van 182 miljard zou heel Nederland veertien jaar armoedevrij leven. Ander voorbeeld; Nederland kende in 2010 een schaatsschuld van 371 miljard. De berg kost de helft(!) van de staatsschuld die opgebouwd is in 110 jaar tijd. We zitten officieel in een recessie,  zitten voor de brievenbus op ons salarisstrookje te wachten en denken ondertussen aan een berg in Nederland. Gebaseerd op een noodzaak van 0 komma 0.

In deze hele wereld zijn er zeker zestig landen die onder de armoedegrens leven. We doen alsof alles goed gaat terwijl Nederland opnieuw in de crisistijd zit. Mensen moeten vechten voor een baan, en zie die maar eens te behouden. Het is onbegrijpelijk dat Nederland dit plan serieus oppakt in de tijd dat elke cent telt.

Misschien kunnen we een berg van eurocenten bouwen. Die zou misschien nog wel een kilometer hoger worden, en we houden vast wat centen over. Als de berg er niet komt, boek dan lekker een vakantie naar Oostenrijk als je zo graag wil skiën of mountainbiken. Bergen in overvloed, gemaakt door moeder natuur. En het allermooiste; er is geen cent aan te pas gekomen.

I'm back

Na een laaange vakantiestop kan ik zeggen: I'm back!
Nu morgen school weer begint zal ik met enkele regelmaat proberen weer te bloggen over alles waar jij geen zin in hebt om over te lezen. Hebben we een deal? We hebben een deal!

Witte waas

Een vluchtige blik naar links. Er komt niemand aan, gelukkig. Veilig.
Een vluchtige blik naar rechts. Oog in oog met een kat. Maar die kat doet gelukkig niets.
Dat is waar ik begon. Op een veilig afstandje van huis, achter een boom. Vouwen.

Voor mij is dit ritueel bijna maandelijks geworden. Op een afstand van huis gaan staan- op een plek waar ik veilig ben en er geen mogelijkheid is dat mijn vader of moeder heel per ongeluk langs komt lopen- om mijn pas gekochte kleding zo strak mogelijk op te vouwen zodat het lijkt dat ik met minder thuis kom.

Als ik ga winkelen, doe ik dit het liefst alleen. Of met een man. Helemaal de (meestal korte) tijd voor mezelf nemen. Geen gezeur van een vriendin die zo'n beetje iedere H&M in Utrecht wil bekijken. Stomme trut, je hebt er toch allemaal dezelfde kleding. Snap dat dan. Doelgerichtheid heet dat. Het ontbreekt hoor, bij velen. Bij mij niet. Tijdens het winkelen krijg ik een soort witte waas voor mijn ogen. Ik pak alles maar uit rekken. Ik kijk naar wat ik mooi vind, niet naar de prijzen. Bij de kassa moet ik altijd even slikken. Ik troost mezelf in de trein met de gedachte dat ik er hard voor heb gewerkt. Dat ik het heb verdiend.

Met bibberende handjes pak ik de prijskaartjes vast. 250 euro. Tweehondervijftig. Twee-honderd-vijftig. Ik laat het even rustig op me inwerken. Ik denk na over hoe gigantisch dat bedrag eigenlijk is. Een kwart voor 1000 euro. Een kwart. Één vierde. De grijze man tegenover me kijkt vol medelijden. Ik zie hem denken: Daar heb je weer zo'n triest kind dat teveel geld heeft uitgegeven. Ik wil hem aankijken en tegen hem schreeuwen: 'JA LUL, DAT ZIE JE GOED' maar ik doe het niet. Ik realiseer me dat er iets goed mis met me is. Die witte waas voor mijn ogen is een bomaanslag op mijn portemonnee.

Bij thuiskomst houd ik mijn tas strak naast me. Met mijn nog strakker opgevouwen kleding. Zodat mijn tas leeg lijkt. Vrouwentactiek noem ik het maar. Wederom beschamend. Dan komt het onvermijdelijke gesprek.

'En Iris, heb je nog iets gekocht?'
'Eeehh, nee'
'Je bent de hele dag in Utrecht en Amsterdam geweest en je hebt niks gekocht?'
'Nee...'
'Dat is knap!'

Ik kan het niet laten om bij thuiskomst al mijn kleding uit te stallen en aan te trekken. En ja hoor. Dan komt mijn moeder binnen. 'ZIE JE WEL, JE HEBT TOCH IETS GEKOCHT! HOEVEEL HEB JE ERVOOR BETAALD?' Slik. Rood. Hap. Kom op Iris, lieg. Doe wat je goed kunt. 'Ik weet het niet precies, het was in de.. in de...' 'Ik geloof echt niet dat het uit de uitverkoop is hoor' Fuck. Fuck. Fuck. Nieuw smoesje? Krakende hersens. Ik kan het niet meer.

Nu zit ik hier. Met mijn veel te dure vest aan, waarvan ik eigenlijk zeker weet dat niemand hem mooi vindt, behalve ikzelf. Maar wat was ik blij. Al was het maar voor 5 minuten. Ik weet dat ik iets aan die waas moet doen. Misschien moet ik eens langs de opticien gaan. Maar dan wel NA de nieuwe collectie van Karen Millen.

The land of confusion

Waarschuwing 1: Kun je niet tegen gezeur en haat, klik dan weg.
Waarschuwing 2: Ben je een Nederlandse-regering-ophemelde-huppelkut, klik dan weg.

There’s too many men, Too many people
Making too many problems- and not much love to go round
Oh can’t you see, this is the land of confusion?

Phil Collins zong er 25 jaar geleden al over. Het land van verwarring. De VS, een groot land. Alleen daar gebeuren DE dingen. Alleen daar kunnen mensen met een geweer onschuldige mensen doodschieten. Alleen daar. Dachten we. Tot afgelopen zaterdag.

Alphen. Het is niemand ontgaan wat er is gebeurd afgelopen zaterdag. Een man waar niks mis mee leek, ook wel Tristan van der V genoemd-of door het altijd respecterende AD (ahum) ‘gewoon’ Tristan van der Vlis, schoot als een gek in de rondte met een semi-automatisch wapen. Zes mensen overleefden het incident niet. Waarom hij het deed weet niemand. Hij deed wel af en toe een blowtje en had zelfmoordneigingen. Vergeet zijn wapenvergunningen niet-Ja, ik zei vergunningen. Hij had er meerdere.

Dat is precies wat ik niet snap. Kijk de een na laatste zin van de vorige alinea, en de laatste. Vergelijk het eventjes. Snap jij het? Ik niet. Iemand met zelfmoordneigingen die een wapen in bezit mag hebben is als een emo een scheermes in de hand duwen. Het ergste is nog dat de schuld eigenlijk indirect niet eens bij Tristan zelf ligt. Om een vergunning te krijgen moet je namelijk 8 jaar geen strafblad hebben gehad en ook nog eens geestelijk stabiel zijn. Mijn vraag is gewoon; wat ging hier mis? Waarom kreeg deze man een vergunning? Waarom werd er zo makkelijk mee omgesprongen? WAAROM? Wie is hier nou eigenlijk schuldig aan? Tristan die zelfmoordneigingen had, of de idioot die niet doorhad dat hij suïcidaal was?

Verder kan ik er gewoon niet met mijn hoofd bij wat de regering nu doet. Ze denken blijkbaar dat ze het goed maken door nu achteraf maar eventjes te kijken en dingen aan te passen. Ineens moet er gekeken worden naar de wapenvergunningen. Ik persoonlijk vind dit echt wagelijk. Ik denk dat de nabestaanden en ‘overlevenden’ van dit spektakel hier hetzelfde over denken. De regering moet nu hun medeleven laten zien. Want ja, nu is het natuurlijk dé tijd. De tijd om medeleven te betuigen. Nu van een 19 jarige jongen zijn vader het eeuwig vuur in gaat. Mensen zijn kapot van verdriet. Zijn hun vader kwijt, hun oma, hun opa. Hebben iets gezien dat ze nooit meer van hun netvlies af zullen krijgen. Nee regering, het is te laat. Veel te laat.

Someone told me before: zo gaat het in Nederland. Er is hier iets goed mis. Alsjeblieft, iemand, leg me uit waarom. Het kwaad is geschied en men gaat de problemen oplossen. Nederland moet wakker worden. Pak problemen vooraf met beide handen aan. Loop niet uit je neus te vreten in Den Haag. Neuk niet met de vrouw van een collega in de kamer, maar ga iets doen. Als het te laat is heeft het geen zin meer, geloof me. Het enige dat hier aangewakkerd wordt, zijn de feiten. En men moet eens zeggen waar het op staat. Nederland is ziek. De Nederlandse regering moet nog veel leren.

Phil Collins had het fout. Niet Amerika is ‘the land of confusion’, het is Nederland.

NB: Alle respect en sterkte voor de ouders van Tristan, alle nabestaanden en slachtoffers

Lijmdraden

Jij, meisje, eigenlijk jonge vrouw met je kinderlichaampje. Wat geniet je van jezelf, heerlijk. Je spiegelbeeld lacht terwijl je kleren slonzig om je heenhangen. Alles past perfect bij elkaar, naar eigen zeggen. Iedereen weet wie je bent, maar of ze daar blij mee zijn- ik zeg niks.

Meisje, wist je maar wat iedereen van je vond. Als je weer eens met je irritante, achterbakse kop de bemoeial aan het uithangen bent, lijkt iedereen je aardig te vinden. Met nadruk op lijkt. Wist je maar hoe irritant je was.

Je hebt vast veel vrienden. Wat je ook hebt, is veel lijm. Geen zichtbare lijm, geen nagellijm- lijmdraden. Vastgeplakt aan de mensen die je onder de tang hebt. Zonde. Wil iemand anders tegen jouw beste vriendinnetje praten, dan sta jij er met je heksenneus bovenop. Jouw mening is namelijk echt ontzettend belangrijk.

Aan mannelijke aandacht geen gebrek, zoals je zegt. Wat ik overigens totaal niet kan begrijpen- and believe me, I am not the only one. Mijn moeder zou zeggen; een zak zout op en nog geen dorst. En een man met fatsoenlijk werkende hersens zou zeggen; Een zak over je kop en erin en eruit. Meer niet. Gelukkig heb jij een vent waarbij wel meer dan één steekje loszit. Ach, zolang zijn derde been maar werkt en jij het heerlijk kunt rondbazuinen aan iedereen die het maar wil horen.

Als iedereen tevreden is, ben jij dat niet. Ik weet niet waar je dat humeur hebt gekocht, maar één ding is me duidelijk. Graaf diep in de vuilnisbak, zoek die bon op en breng hem terug. Ruilen mag ook, slechter dan dit kan het toch niet meer worden.